Go to top
Voor boeken altijd eerst naar De Slegte

Benno Barnard

Hij debuteerde in 1981 met romantisch-cerebrale poëzie. Zijn latere bundels - beïnvloed door de Engelse dichters van het interbellum - zijn soberder van toon en getuigen van een historisch pessimisme; ze bevatten zowel reeksen van langere gedichten als epyllions.

Na het classicistische All for Love van John Dryden herdicht te hebben (Liefdeswoede, 1993) schreef hij vier eigen versdrama's; Mevrouw Appelfeld (2007) is zijn eerste theaterwerk in proza. Barnards prozateksten vormen een modernistische vermenging van essay, verhaal, polemiek en autobiografie, zoals de 'genealogische autobiografie' Eeuwrest (2001). In 2006 verscheen zowel de strenge, maar met veel nieuwe poëzie aangevulde selectie Het tongbotje: gedichten 1981-2005 als de bundel Dichters van het Avondland, waarin Barnard een geschiedenis van de twintigste eeuw presenteert aan de hand van tien Europese dichters.

De vraag naar de identiteit van de naoorlogse Europeaan vormt de drijvende kracht achter zijn oeuvre, waarin hij vaak 'het Belgische model' als voorbeeld gebruikt, onder verwijzing naar de Oostenrijks-Hongaarse dubbelmonarchie. Genres en taalvormen fungeren als verschillende invalshoeken. Het achterdoek van dit alles is de Europese geschiedenis en de rol van de judaïsche filosofie daarin; centraal in Barnards hele werk staat de talmoedische overtuiging dat 'het geheim van de verlossing' de herinnering is.

Benno Barnard ontving verschillende belangrijke literaire prijzen en is een graag geziene gast op internationale poëziefestivals. In 2002 hield Benno Barnard in Leiden de Huizingalezing onder de titel 'Tegen de draad van de tijd: over de ware aard van Europa'. Hij vertaalde onder meer gedichten van Emile Verhaeren, W.H. Auden, Paul Celan en Eva Runefelt. Boeken van zijn hand zijn vertaald in het Tsjechisch, Hongaars, Servo-Kroatisch en Turks; Le Castor astral publiceert zijn werk in het Frans.

Benno Barnard kwam in 2010 in het oog van een mediastorm terecht toen een groep salafistische moslims een als islamkritisch aangekondigde lezing van hem aan de Universiteit Antwerpen onmogelijk maakte. Het incident was een van de eerste publieke acties van Sharia4Belgium. Benno Barnard heeft sindsdien de polemiek over de Islam niet geschuwd. Hij trok eveneens van leer tegen het 'atavistisch racisme' van het politiek correcte denken t.a.v. het Jodendom en brak herhaaldelijk een lans voor het recht van Israël om zich met alle middelen te beschermen tegen vernietiging door de moslimwereld.

Benno Barnard mengde zich sindsdien vaker in het openbare debat. Hij is voorstander van de herwaardering van het Christendom, van een breedgerande culturele opvoeding en van de verdediging van de traditionele Westerse waarden in het algemeen. Hij trekt sterk van leer tegen de dominantie van de 'pensée unique'. Dat leidde menigmaal tot verhitte discussies met zijn tegenstanders in de media (o.a. Johan Leman, Hilde Sabbe en Kristien Hemmerechts). Ook weigerde hij in 2011 op de boekenbeurs zijn dichtbundel voor een aantal lezers te signeren.

Recente boekpublicaties zijn Een vage buitenlander (2009), een persoonlijk verslag van een levenslange fascinatie voor Engeland; de poëziebundel Krijg nou de lyriek (2011); en Een geschiedenis van België voor nieuwsgierige kinderen (en hun ouders) (2012), dat hij samen met zijn boezemvriend Geert van Istendael schreef. Zijn dagboeknotities uit de periode 2008-2013 verzamelde hij in Dagboek van een landjonker (2013).

Benno Barnard schreef tot januari 2013 een wekelijkse column voor Knack.

Bron: Wikipedia

Algemene informatie

Overzicht titels Benno Barnard